‘Jouw kaarsje gaat niet feller branden als je dat van een ander uitblaast’

Onlangs had ik een cappuccino date met een business vrouw die haar strepen in het Nederlandse bedrijfsleven meer dan verdiend heeft. Ik vroeg haar wat haar naar het zuiden had gebracht. Ze vertelde mij dat ze voor de liefde hier naar toe was gekomen en net een huis had gekocht. Afgelopen zomer tijdens een vakantie in Frankrijk werd ze getipt door een bekende dat er een prachtig groot pand leeg stond. Probleem was echter dat het huis officieel niet te koop was. Ze twijfelde geen moment en nam het vliegtuig richting Zurich en van Zurich naar Amsterdam. Daar huurde ze een auto en reed richting Valkenburg. Het huis had ze binnen een uur gekocht! Ik vond het een fantastisch verhaal en vroeg hoe het haar hier beviel. Ze vertelde mij dat ze hier veel afgunst en jaloezie proefde en vroeg mij of dit iets typisch Limburgs was. Ik vertelde haar dat ik haar gevoel wel herkende. Ik had immers zelf 8 jaar in Amsterdam gewoond en daar werd het je wel verteld als iemand iets op zijn hart had liggen jegens jou. Ik deelde dit gevoel met haar, want ook ik ervaar dit steeds meer in mijn omgeving.

En begrijp me goed, ook ik ben daar geweest. Oordelend over een ander en mijn verhaal al klaar hebben over diegene. Meteen een oordeel waarmee ik iemand omlaag haalde. Maar op een dag heb ik ervoor gekozen om niet meer te veroordelen. Ik koos ervoor om op een andere manier naar iemand te kijken. Ik zie in mijn omgeving dat we elkaar niets meer gunnen. Afgunst en jaloezie steken de kop op. Waar is de tijd gebleven dat je zei tegen iemand wat fijn dat jullie zo’n mooi en groot huis hebben? Waarom moeten we ons altijd vergelijken met een ander? Is het gras groener bij deburen? Het gras is het groenst waar je het water geeft! Dus als we aandacht geven aan ons eigen gazon zal het daar ook groeien. We klagen en zeuren maar over het feit dat onze baan niet bevalt of dat die ene vriend net een mooiere auto heeft en waar hij het van doet. Maar zelf doen we niets aan onze eigen situatie, we komen totaal niet in actie. Ik ben van mening dat je er niet gelukkiger op wordt als je anderen iets misgunt of hun bekijkt vanuit jaloezie. Stop met je gezanik en geklaag en verander er iets aan.

Want wake up people! Dit ligt bij jezelf. Zie jij de wereld door een zwarte, grijze of roze bril? Dit is namelijk jouw keuze. Loop eens een dag over straat en glimlach naar iedereen wat je tegenkomt. Wat zou er dan gebeuren denk je? We zitten zo in de veroordeling naar elkaar dat we zelf niet kijken wat we aan de situatie kunnen veranderen. We geven vaak de buitenwereld de schuld van alles wat op ons pad komt en wijzen constant met de vinger naar een ander. Als er iets fout gaat in ons leven geven we maar al te graag de schuld aan de ander. Maar als je die vinger naar de ander wijst, waar wijzen dan de drie andere vingers naartoe? Wijs eens… Deze vingers wijzen naar jezelf… Een betere wereld start echt bij jezelf. Heb je veel frustratie, jaloezie of boosheid in je leven dan is dit een spiegel van jezelf. Jij kiest er zelf voor om boos terug te reageren of gefrustreerd te raken in een situatie. Erger jij je steeds aan die irritante collega? Dan zal zij of hij vast over iets beschikken dat jij mist en jij heel graag zou willen hebben. Of dat zij over een eigenschap beschikken die lijnrecht tegenover de jouwe staat.

Wat als we elkaar met meer liefde gaan bekijken? Vanuit een perspectief dat we elkaar laten groeien, de ander iets gunnen of nog beter de ander helpen zonder dat we er zelf in eerste instantie beter van worden. De wereld is verhard en we doen er alles aan om onszelf beter te laten voelen, en of daar iemand mee gekwetst wordt, is niet aan de orde. Wel hebben we altijd meteen een oordeel klaar als de ander iets doet of iets te kort komt. We kijken alleen maar naar wat er ontbreekt in plaats van wat er wel is. Als jij de volgende keer een oordeel over iemand hebt, vraag je eerst eens bij jezelf af waarom je dit gevoel ervaart en wat je precies voelt. Wat roept het bij je op, jaloezie of afgunst? Als je de volgende keer weer in discussie met die collega raakt, vraag jezelf dan eens af waar het nu eigenlijk om gaat. Luisteren jullie wel naar elkaar? Maak vanaf vandaag een andere keuze. Kies en kijk vanuit liefde in plaats van uit frustratie of afgunst. Ook als we naar onszelf kijken, zien we alleen wat er ontbreekt. Kijk eens naar wat je al hebt. Stop met elkaar omlaag halen, inclusief jezelf. Geef jezelf en de ander een compliment, dan ontstaat er groei. Doe je mee?

P.S. Met dank aan Veronique Mordang voor de titel, die stof tot nadenken geeft.

5 reacties op “‘Jouw kaarsje gaat niet feller branden als je dat van een ander uitblaast’”

  1. Mooie titel! Mooie blog! Mooie gedachten! Mooie vrouw! De mevrouw van de titel ken ik niet…… maar Joyce op z’n positieve wijze inspireren kan alleen maar komen van een mooi mens! ✌🏼
    🙌🏼🍀🙏🏼💞🌈🌸☀️

  2. Mooi geschreven lieverd👌
    Ik zou willen dat de hele wereld mee deed❤…. Ik zou willen dat kinderen dit stukje bewustzijn als van jongs af aan zouden leren op school….❤

  3. Pingback: Loslaten - Joyfulness

  4. Pingback: Ik maak overal een drama van - Joyfulness

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *