Loslaten

Loslaten

Het is herfst de blaadjes vallen van de bomen en de natuur laat letterlijk los wat niet meer groeit. Ik houd van de herfst, van de kleuren en van het letterlijk opruimen ook in mijn hoofd. Dit seizoen staat bij mij ook in het teken van loslaten.

De afgelopen weken waren voor ons gezin heftig. Wij waren in september in blijde verwachting van ons tweede kindje, ons geluk kon niet meer op. Ons gezin zou hiermee ‘compleet’ zijn. Helaas bleek de natuur dit anders te zien en hebben we een miskraam gekregen. Dit was de tweede keer in één jaar tijd. We zerken beide dat de mensen uit onze omgeving hier heftig op reageren en maar ook met ons meeleven. Het laatste wat wij wilden hierin is medelijden. Waar het de eerste keer toen dit gebeurde nog veel twijfel naar boven bracht maakte het nu plaats voor de mooie dingen binnen ons gezin. Ik ben bijvoorbeeld heel dankbaar dat mijn lichaam zo gezond is dat het mij laat zien dat er iets in mij zit dat niet gezond is. En het vanzelf afscheid neemt (en dus loslaat). Maar wat nog veel mooier is, is dat het ons gezin en wij als partners dichter bij elkaar brengt. Dat het ons laat zien dat we als gezin al compleet zijn, er is zoveel liefde om ons heen en we hebben het zo fijn samen. We hebben elkaar en zijn enorm gelukkig. Zelfs op zo’n dag dat je ‘slecht’ nieuws krijgt. Dion en ik staan hier beide even positief in en natuurlijk hebben we ons verdriet en is het geen leuk nieuws. Maar door erover te praten zijn we er voor elkaar en we vinden elkaar op deze weg. Samen kiezen we ervoor om niet in het verdriet te blijven zitten maar om het mooie ervan in te zien en het positieve eruit te halen. Ik wil hiermee laten zien dat hoe negatief of verdrietig sommige situaties ook zijn, je er zelf voor kiest hoe je ermee omgaat. Je hebt namelijk altijd een keuze!

Ik ben (zoals vele weten die mij kennen) een open boek en praat makkelijk over de leuke en minder leuke dingen van mijn (ons) leven. En merk dat als ik over de miskraam praat er veel meer vrouwen zijn die dit hebben mee gemaakt en hun verdriet bij zich houden. Ze gaan verder zonder er echt bij stil te staan wat er nu eigenlijk gebeurt is. Ze schamen zich voor hun verdriet of zijn bang voor de reacties van hun omgeving.
Zo is het met meerdere dingen in het leven. Dat zie ik ook vaak bij klanten. Ze komen met een probleem (dat voor hun makkelijk bespreekbaar is) en praten erover met me. Vaak merk ik dat er iets onder zit, iets diepers, waar ze eigenlijk niet over willen praten, door schaamte of angst. Toch krijg ik het er altijd uit en merk ik dat ze opgelucht naar huis gaan. Niet alleen omdat ze hun verhaal kwijt zijn maar omdat ze ook de volgende stap weten. Dat ze hebben losgelaten wat hun niet meer dient. Bij angst, schaamte, pijn of verdriet willen we vaak de spreekwoordelijke beerput niet opentrekken. Bang dat we hetzelfde verdriet weer voelen als toen. Bang voor de schaamte en de reacties van anderen. Ik veroordeel de mensen niet die bij mij komen en laat ze in hun waarde. Door ze juist te laten zien om over hun diepste angst of verdriet te praten dit opluchting geeft. Dat het plaats maakt voor iets nieuws, iets mooiers. Dat kan er pas komen als het oude wordt opgeruimd en wordt losgelaten, net als in de natuur. De bomen laten de oude blaadjes los om plaats te maken voor de nieuwe bladeren in de lente. Zo werkt het ook in ons!

Wat is jouw verdriet? Wat is jouw grootste angst? Wat wil jij loslaten? Wat dient jou niet meer? Of beter gezegd, geeft jou geen energie meer. Durf je dat los te laten? Of zijn er nog dingen die je hierin tegen houden? Wat houd je tegen? Jezelf? Of de meningen van anderen? Of maak je bepaalde keuzes omdat het zo van jou verwacht wordt, terwijl je het liefst andere keuzes zou willen maken? Maar nu niet durft, uit angst wat anderen er wel niet van zullen zeggen.

Het is tijd om plaats te maken voor de winter. Plaats maken voor nieuwe dingen, om nieuwe zaadjes te planten, die in de lente kunnen groeien tot nieuwe plantjes.

Geïnspireerd door mijn verhaal? Stuur mij een berichtje terug dat vind ik altijd leuk. Of tag mij op instagram @joycescheijen met jouw persoonlijke verhaal.

2 reacties op “Loslaten”

  1. Mooi geschreven Joyce. Deze gedachten gun je iedereen. Toch wens ik je veel sterkte met het verwerken. Jullie hebben gelukkig elkaar zoals ik lees en dat is al heel erg fijn.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.